| | |
پس چون فرياد گوشخراش دررسد (۳۳) | | فَإِذَا جَاءتِ الصَّاخَّةُ ﴿۳۳﴾ |
روزى كه آدمى از برادرش (۳۴) | | يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿۳۴﴾ |
و از مادرش و پدرش (۳۵) | | وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ ﴿۳۵﴾ |
و از همسرش و پسرانش مىگريزد (۳۶) | | وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ ﴿۳۶﴾ |
در آن روز هر كسى از آنان را كارى است كه او را به خود مشغول مىدارد (۳۷) | | لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ ﴿۳۷﴾ |
در آن روز چهرههايى درخشانند (۳۸) | | وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ ﴿۳۸﴾ |
خندان [و] شادانند (۳۹) | | ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ ﴿۳۹﴾ |
و در آن روز چهرههايى است كه بر آنها غبار نشسته (۴۰) | | وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ ﴿۴۰﴾ |
[و] آنها را تاريكى پوشانده است (۴۱) | | تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿۴۱﴾ |
آنان همان كافران بدكارند (۴۲) | | أُوْلَئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ ﴿۴۲﴾ |
