| | |
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
آنگاه كه خورشيد به هم درپيچد (۱) | | إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ ﴿۱﴾ |
و آنگه كه ستارگان همىتيره شوند (۲) | | وَإِذَا النُّجُومُ انكَدَرَتْ ﴿۲﴾ |
و آنگاه كه كوهها به رفتار آيند (۳) | | وَإِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْ ﴿۳﴾ |
وقتى شتران ماده وانهاده شوند (۴) | | وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ ﴿۴﴾ |
و آنگه كه وحوش را همىگرد آرند (۵) | | وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ ﴿۵﴾ |
درياها آنگه كه جوشان گردند (۶) | | وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ ﴿۶﴾ |
و آنگاه كه جانها به هم درپيوندند (۷) | | وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ ﴿۷﴾ |
پرسند چو زان دخترك زنده بهگور (۸) | | وَإِذَا الْمَوْؤُودَةُ سُئِلَتْ ﴿۸﴾ |
به كدامين گناه كشته شده است (۹) | | بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ ﴿۹﴾ |
و آنگاه كه نامهها زهم بگشايند (۱۰) | | وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ ﴿۱۰﴾ |
و آنگاه كه آسمان زجا كنده شود (۱۱) | | وَإِذَا السَّمَاء كُشِطَتْ ﴿۱۱﴾ |
و آنگه كه جحيم را برافروزانند (۱۲) | | وَإِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿۱۲﴾ |
و آنگه كه بهشت را فرا پيش آرند (۱۳) | | وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿۱۳﴾ |
هر نفس بداند چه فراهم ديده (۱۴) | | عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا أَحْضَرَتْ ﴿۱۴﴾ |
نه نه سوگند به اختران گردان (۱۵) | | فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ ﴿۱۵﴾ |
[كز ديده] نهان شوند و از نو آيند (۱۶) | | الْجَوَارِ الْكُنَّسِ ﴿۱۶﴾ |
سوگند به شب چون پشت گرداند (۱۷) | | وَاللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿۱۷﴾ |
سوگند به صبح چون دميدن گيرد (۱۸) | | وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿۱۸﴾ |
كه [قرآن] سخن فرشته بزرگوارى است (۱۹) | | إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ﴿۱۹﴾ |
نيرومند [كه] پيش خداوند عرش بلندپايگاه است (۲۰) | | ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ ﴿۲۰﴾ |
در آنجا [هم] مطاع [و هم] امين است (۲۱) | | مُطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ ﴿۲۱﴾ |
و رفيق شما مجنون نيست (۲۲) | | وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍ ﴿۲۲﴾ |
و قطعا آن [فرشته وحى] را در افق رخشان ديده (۲۳) | | وَلَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ ﴿۲۳﴾ |
و او در امر غيب بخيل نيست (۲۴) | | وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ ﴿۲۴﴾ |
و [قرآن] نيستسخن ديو رجيم (۲۵) | | وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَانٍ رَجِيمٍ ﴿۲۵﴾ |
پس به كجا مىرويد (۲۶) | | فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ﴿۲۶﴾ |
اين [سخن] بجز پندى براى عالميان نيست (۲۷) | | إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ ﴿۲۷﴾ |
براى هر يك از شما كه خواهد به راه راست رود (۲۸) | | لِمَن شَاء مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ﴿۲۸﴾ |
و تا خدا پروردگار جهانها نخواهد [شما نيز] نخواهيد خواست (۲۹) | | وَمَا تَشَاؤُونَ إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ ﴿۲۹﴾ |
