| | |
و آنگه كه جحيم را برافروزانند (۱۲) | | وَإِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿۱۲﴾ |
و آنگه كه بهشت را فرا پيش آرند (۱۳) | | وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿۱۳﴾ |
هر نفس بداند چه فراهم ديده (۱۴) | | عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا أَحْضَرَتْ ﴿۱۴﴾ |
نه نه سوگند به اختران گردان (۱۵) | | فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ ﴿۱۵﴾ |
[كز ديده] نهان شوند و از نو آيند (۱۶) | | الْجَوَارِ الْكُنَّسِ ﴿۱۶﴾ |
سوگند به شب چون پشت گرداند (۱۷) | | وَاللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿۱۷﴾ |
سوگند به صبح چون دميدن گيرد (۱۸) | | وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿۱۸﴾ |
كه [قرآن] سخن فرشته بزرگوارى است (۱۹) | | إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ﴿۱۹﴾ |
نيرومند [كه] پيش خداوند عرش بلندپايگاه است (۲۰) | | ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ ﴿۲۰﴾ |
در آنجا [هم] مطاع [و هم] امين است (۲۱) | | مُطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ ﴿۲۱﴾ |
