| | |
[آرى] كشته بادا چگونه [او] سنجيد (۲۰) | | ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿۲۰﴾ |
آنگاه نظر انداخت (۲۱) | | ثُمَّ نَظَرَ ﴿۲۱﴾ |
سپس رو ترش نمود و چهره در هم كشيد (۲۲) | | ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ﴿۲۲﴾ |
آنگاه پشت گردانيد و تكبر ورزيد (۲۳) | | ثُمَّ أَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَ ﴿۲۳﴾ |
و گفت اين [قرآن] جز سحرى كه [به برخى] آموختهاند نيست (۲۴) | | فَقَالَ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ ﴿۲۴﴾ |
اين غير از سخن بشر نيست (۲۵) | | إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ ﴿۲۵﴾ |
زودا كه او را به سقر در آورم (۲۶) | | سَأُصْلِيهِ سَقَرَ ﴿۲۶﴾ |
و تو چه دانى كه آن سقر چيست (۲۷) | | وَمَا أَدْرَاكَ مَا سَقَرُ ﴿۲۷﴾ |
نه باقى مىگذارد و نه رها مىكند (۲۸) | | لَا تُبْقِي وَلَا تَذَرُ ﴿۲۸﴾ |
پوستها را سياه مىگرداند (۲۹) | | لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِ ﴿۲۹﴾ |
