| | |
در ميان باغها از يكديگر مىپرسند (۴۰) | | فِي جَنَّاتٍ يَتَسَاءلُونَ ﴿۴۰﴾ |
درباره مجرمان (۴۱) | | عَنِ الْمُجْرِمِينَ ﴿۴۱﴾ |
چه چيز شما را در آتش [سقر] درآورد (۴۲) | | مَا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ ﴿۴۲﴾ |
گويند از نمازگزاران نبوديم (۴۳) | | قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ ﴿۴۳﴾ |
و بينوايان را غذا نمىداديم (۴۴) | | وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ ﴿۴۴﴾ |
با هرزهدرايان هرزهدرايى مىكرديم (۴۵) | | وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِينَ ﴿۴۵﴾ |
و روز جزا را دروغ مىشمرديم (۴۶) | | وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ ﴿۴۶﴾ |
تا مرگ ما در رسيد (۴۷) | | حَتَّى أَتَانَا الْيَقِينُ ﴿۴۷﴾ |
از اين رو شفاعتشفاعتكنندگان به حال آنها سودى نمىبخشد (۴۸) | | فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشَّافِعِينَ ﴿۴۸﴾ |
چرا آنها از تذكر روى گردانند (۴۹) | | فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ ﴿۴۹﴾ |